હે ડીયર માડી….ઈઝ શી રેડી ટુ મુવ હીયર??

તું પાગલ તો નથી થઈ ગયો?? શ્વેતાનો જન્મ જ યુ.એસ.એ. માં થયો છે,એના મંમીપપ્પા પાંત્રીસ વર્ષથી ત્યાં મુવ થઈ ગયા છે, લોકો ઈન્ડીયાથી યુ.એસ.જવા ફાંફા મારતા હોય ત્યાં ત્યાની સીટીઝન છોકરી પાસે એવી અપેક્ષા કેમ રખાય કે એ અહીં મુવ થાય. એનો પરીવાર એને આવવા જ ના દે.

એમ્??

તો મારો ય જન્મ અહીં ઈન્ડીયામાં જ થયો છે અને મારો પરિવાર અહીં જ છે, તોય મારી માં મને યુ.એસ.ની છોકરી જોડે પરણાવીને ત્યાં તગેડવાના સ્વપ્ના કેમ જોતી હશે??

ના કહી દો ડેડી એ લોકોને…મને એ છોકરીને મળવામાં જરાય રસ નથી.
નિસર્ગના આ શબ્દો ભાર્ગવીબેનના દીમાગમાંથી ખસતાં નહતાં.

કાલ સુધી મારાથી દૂર જવાની ના કહેનારો આજે મુંબઈ રવાના થઈ જશે.
જોબ પ્લેસમેન્ટ ત્યાં આવ્યું છે ત્યારથી કેવો ખુશ છે?

એની પ્રગતિ જોઈ અમે પણ કેટલાં હરખાઈએ છીએ, તો પછી એના ડેડી બાથરુમમાં જઈને છાનુંમાનું કેમ રડી લેતા હશે?? એ હરખનાં આસું છે કે નિસર્ગ હવે હલતાંચાલતાં ઘરમાં નહી અથડાય એની વેદના??

અને નિસર્ગ પણ…

છેલ્લા ચોવીસ કલાકમાં દસ વાર બોલી ચુક્યો છે રહેવા દઉં માડી…મારે કંઈ મુંબઈ નથી જવું…ત્યાં મને ગમવાનું જ નથી.

બીજી એક સાવ નિખાલસ વાત….

કે હું કોઈ વિવેચક નથી કે કોઈ વિદ્વાન વિવેચકોના પેંગડામાં પગ ઘાલવાનો મારો પ્રયત્ન પણ નથી..”દીકરો અને દીકરી એક સમાન” સુત્ર આપણે વાસ્તવિક જીવનમાં કેટલું અપનાવ્યું છે એ સવાલ છે.લેખકમિત્રોએ જ્યારે-ત્યારે દીકરીના પ્રેમ અને દીકરીની વિદાય વિશે કવિતાઓ અને લેખો લખીને કૃતિઓ ભરી દીધી….ઉડીને આંખે વળગે એવી બાપ-દીકરીના પ્રેમની ખુબીઓ અને ગહન વાતોને ચોટદાર રીતે રજુ કરી ..પણ દીકરો ઘરથી દૂર જાય ત્યારે માં-બાપને કન્યાવિદાય કરતાં પણ વિશેષ દુઃખ થાય એ વિષયને અન્યાય થતો રહ્યો.

નિસર્ગ સાથેની મારી માતૃત્વની લાગણી જીન સ્વરુપે મારા વિચારો પર આધિપત્ય જમાવી બેઠી છે, મગજના ક્યાં ખૂણામાંથી દીકરાથી દૂર થવાની લાગણી મારા રોમેરોમને કંપાવી રહી છે…મારી આંગળીઓ કોમ્પ્યુટરના કીબોર્ડ પર આપોઆપ ધ્રુજતી ધ્રુજતી ચાલી રહી છે,આસાનીથી અઢાર-વીસ પ્રકરણ લખાઈ જાય એવી મા-દીકરાંના પ્રેમની વાતો મગજમાંથી જુવાળની પેઠે બહાર આવવા તરફડી રહી છે…

પણ ના… ‘તમારી પૂજા-પ્રાર્થના… મોટેથી બોલો તો તેની તાકાત ગુમાવે છે. પ્રાર્થના પ્રભુને નહિ, પણ જગતને સંભળાય છે.’એવી જ રીતે મારે પણ મારી લાગણીનું પ્રતિબિંબ માત્ર નિસર્ગની આંખોમાં જોઈએ…!!

નાનો હતો ત્યારે એ મારો હાથ પકડી રાખતો..અને હું પણ એનો હાથ પકડી રાખતી..એની પ્રગતિની આ સફરમાં પણ અમે એકમેકનો અરસપરસ હાથ પકડી રાખીશું…એમાં અમારે સ્થુળ રીતે સાથે રહેવાની ક્યાં જરુર્???

મારી આ કૃતિની પ્રેરણાબળ એવા ભાર્ગવીબહેનનો દિલથી આભાર…
rita..

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s